على مرتضى سى و چهل آيه از سورهء برائت بر ايشان خواند . پس از آن گفت : « أمرت بأربع : أن لا يقرب البيت بعد هذا العام مشرك ، و لا يطوف بالبيت عريان ، و لا يدخل الجنة الا كل نفس مؤمنة ، و أن نتم الى كل ذى عهد عهده » . و پوشيده نيست كه موافق اين فعل توهم عزل را گنجايش نيست ، تا بتحقيق آن خود چه رسد ، چه عزل بعد از نصب است ، و اينجا نصب اصلا متحقق نيست . و از بعض كتب ، مانند « معالم » ، و « حسينى » ، و « معارج » ، و « روضة الاحباب » ، و « مدارج » ، و « حبيب السير » چنان ظاهر مىشود كه نخست آن حضرت عليه الصلاة و التحية ابو بكر صديق را بقراءت امر نموده بودند ، بعد از آن على مرتضى را بدان كار نامزد فرموده ، و اين دو احتمال دارد ] - الخ . از اين عبارت بكمال صراحت ظاهر است كه « معارج النبوة » ، و « حبيب السير » مثل « روضة الاحباب » و « مدارج النبوة » و « معالم » از نسخ معتبره است . و نيز حسام الدين در اوائل « مرافض » گفته : [ و هنگام تسويد كتب معتبره مانند : « بيضاوى » ، و « معالم » ، و « مدارك » و « كشاف » ، و « جامع البيان » و « تفسير نظام نيسابورى » ، و « حسينى » و « زاهدى » ، و « مشكاة » ، و « شرح ملا على قارى » ، و « شرحين عبد الحق دهلوى » ، و « صحيح البخارى » ، و « تيسير القارى » ، و « صحيح مسلم » ، و « صواعق محرقه » ، و « بستان أبى الليث » ، و « شمائل ترمذى » و « سفر السعادة » و شرح آن .